Urodziła się w 1936 roku w Dębach na Kurpiach Zielonych. Sztuki ludowej uczyła się od swojej mamy Anieli Kobus – pomagając wycinać papierowe ozdoby, skręcać kwiaty z bibuły i przygotowywać kierce, którymi na święta dekorowały kurpiowską izbę.
Przez większość jej życia sztuka musiała mieścić się pomiędzy pracą w polu, prowadzeniem gospodarstwa i wychowywaniem dzieci. Nigdy nie była jednak tylko dodatkiem – przeciwnie, była czymś, za czym przez całe życie tęskniła i wykonywała w każdej wolnej chwili. Tworzyła wycinanki, kwiaty z bibuły, palmy kurpiowskie, kierce, hafty, koronki i pisanki. Nadal tworzy wycinanki tradycyjnymi nożycami do strzyżenia owiec, bez wcześniejszego szkicu. Jej prace trafiały na konkursy i wystawy, a także do muzealnych kolekcji.
Jej życie nie ograniczało się jednak do gospodarstwa i twórczości. Wyjechała sama do pracy do Stanów Zjednoczonych, prowadziła Koło Gospodyń Wiejskich w Dębach, wspierała inne kobiety i przez kilka kadencji była radną. Śpiewała kurpiowskie pieśni, opowiadała gadki i występowała w zespole „Myszyniec”.
Zofia Samul przez całe życie łączyła ciężką pracę, rodzinę, działalność społeczną i sztukę. I to właśnie sztuka ludowa była tym, do czego wracała po wszystkim innym – to ona dawała jej spokój, radość i wytchnienie.
